Tijdens mijn recente bezoek aan ‘s-Hertogenbosch zag ik acht jonge meiden van naar schatting 17, 18 jaar door het centrum lopen, schrijfblok in de hand, giechelend en gein trappend. Allemaal lang haar, strakke spijkerbroeken en redelijk naturel van gezicht, al waren hier en daar sporen van make-up te bekennen. Een beeld passend bij de leeftijd. Een heel leven voor zich en op het punt de wereld te ontdekken en te veroveren, dacht ik. Halverwege die overpeinzing kwamen twee ‘spijkerbroeken’ naar me toe: of ze me enkele vragen mochten stellen. Ze gaven aan lid te zijn van de leerlingenraad van hun school en hadden de opdracht te onderzoeken wat ‘de man in de straat’ wist van de medezeggenschap op scholen. Ook wilden ze weten hoe diezelfde ‘passant’ in zijn algemeenheid over medezeggenschap dacht. Was dat iets serieus of niet? Nou, daarmee troffen ze natuurlijk de juiste snaar bij mij. In het daaropvolgende gesprek wist ik hen te vertellen dat nog niet alle Nederlandse scholen een leerlingenraad hebben, omdat dit geen verplichting is. In België is de leerlingenraad of een andere vorm van gegarandeerde inspraak op school wel verplicht gesteld, om precies te zijn bij participatiedecreet van 2004. Ook heb ik hen verteld hoe ze als leerlingenraad gebruik kunnen maken van de mogelijkheid om (on)gevraagd advies te geven aan de medezeggenschapsraad, met name natuurlijk over zaken die leerlingen aangaan. Na mijn verhaal wilden ‘de spijkerbroeken’ graag weten hoe ik aan die wijsheid kwam en waarom ik juist in medezeggenschap geïnteresseerd was. Na mijn verhaal aanhoort te hebben en de nodige aantekeningen te hebben opgekrabbeld, kwamen ze tot de conclusie dat er op school (nog) te weinig wordt gesproken over medezeggenschap. En al helemaal over ondernemingsraden in het bedrijfsleven. Na dit gesprek gingen we uiteen. Ik in de wetenschap dat ik de medezeggenschap weer een beetje had kunnen uitdragen. En zij met de mededeling dat ze later zeker lid van een OR wilden worden.

John