Recentelijk reed ik via een tachtigkilometerweg met de auto van Oirschot naar Eindhoven. Op enig moment werd ik ingehaald door een zestal motoragenten van de Koninklijke Marechaussee die waarschijnlijk in opleiding zijn of gestationeerd zijn op de plaatselijke legerplaats. Terwijl ik me keurig aan de maximumsnelheid hield, reden de dienders mij met hoge snelheid voorbij (zonder zwaailicht en/of sirene). Ook overschreden ze daarbij een doorgetrokken streep. Een paar kilometer verderop stonden ze bij de afslag naar de legerplaats keurig te wachten voor het rode stoplicht. Zonder dat ik me echt boos maakte, ergerde het voorval me. Deze mensen werken voor Defensie, maar dat geeft hen toch geen andere rechten? Ze hebben juist een voorbeeldfunctie te vervullen. Ook tijdens mijn werk voor ondernemingsraden kom ik regelmatig situaties tegen waarbij arrogantie van de macht onderdeel is van de discussie. Bestuurders die zich niet aan de spelregels van de WOR houden en zonder adviesaanvraag zaken met de OR proberen te regelen. Die de OR regelmatig vergeten te informeren. Die ondernemingsraden voor voldongen feiten stellen rond ingrijpende veranderingen waar ze zelf al maanden mee bezig zijn. Bestuurders ook die geen inzicht geven in cijfers en niet willen begrijpen dat het informeren van de OR een must is. Een dergelijke opstelling zien we – helaas – ook bij sommige ondernemingsraden. Or’en die de WOR gebruiken als enige richtlijn en alleen vanuit hun rechten reageren. Ook zij oogsten weinig begrip, in dit geval van bestuur en management. Het OR-werk vraagt soms om een flexibele opstelling en begrip voor alle partijen. Maar het kan en mag daarbij nooit zover gaan, dat regels maar voor één partij van toepassing zijn. Je mag best hard gaan, maar de maximumsnelheid geldt voor iedereen.

John