De voorbije periode heeft er bij bedrijven en dus bij ondernemingsraden behoorlijk ingehakt. De recessie noopte tot bezuinigen. Menig bestuur greep de noodzakelijke afslankoperatie meteen aan om zaken weg te gummen die het werk nu juist zo leuk maken. Zo kwam er ineens beweging in de onwrikbaarheid van verworven rechten. En personen die zich altijd kritisch opstelden, zoals OR-leden, begonnen zich af te vragen of hun baan niet op de tocht kwam te staan. Bestuurders maakten duidelijk dat ‘de leuke dingen’, zoals kerstpakket, gratificatie, personeelfeestje of gezamenlijk etentje, niet meer vanzelfsprekend waren. Het waren toch echt gunsten die de werkgever altijd met een ruim gebaar had verleend. Maar dat ruime gebaar ‘akkedeerde’ niet meer met de aangetrokken broekriem. En die ambtelijk secretaris van de OR trouwens, was die nu echt wel nodig? Kon de OR niet een secretaris uit zijn midden benoemen?

Zo hebben heel wat ondernemingsraden het gevoel gekregen dat ze zich ineens op glad ijs bevonden in plaats van op vertrouwde, verharde wegen. En glad ijs vraagt om voorzichtig bewegen, de juiste balans zoeken. Oké bezuinigen, daar valt niet aan te ontkomen. Maar wanneer moet je daarin meegaan en wanneer moet je je daar juist kritisch tegen te weer stellen? Dat blijft een lastige vraag. Oefening baart evenwel kunst. Als OR wen je aan het ijs. En, wie weet, komen er daarbij wel verborgen talenten uit de OR-gelederen naar boven. Zien we ineens een kunstschaatser tevoorschijnkomen of een langebaanschaatser of een elfstedentochtrijder die zelfs de kunst van het klunen beheerst! Oefen jezelf in de schaatskunst en geef niet zomaar toe aan alle druk die wordt gezet onder het mom van de recessie. De druk van veranderingen die vanwege de financiële situatie stante pede moeten worden doorgevoerd!!! Waarvoor geen uitstel in de vorm van OR-overleg met de achterban mogelijk is!!! Weet dat na het ijs de lente en zomer zich weer aandienen. Je kunt je dan weer koesteren in een warm zonnetje en het ijs smelt in sneltreinvaart weg.

John