Als burger van Oirschot kreeg ik via een lokaal blad een gemeentelijke uitnodiging om mee te praten over de toekomstvisie 2012-2030. Leuk, dacht ik, dat je als burger mag meepraten. Hierdoor was mijn interesse in het bijbehorende artikel gewekt. Het ging over het toenemende besef bij de lokale overheid dat burgerparticipatie een meerwaarde vormt. Tevens werd uitgelegd dat men ervaring wilde opdoen met verschillende vormen van burgerparticipatie. Burgers moesten ook meer doordrongen worden van hun eigen verantwoordelijkheid, stond er te lezen. Zij zijn immers de deskundigen in hun eigen leefomgeving. Met bewonersplatforms waren al eerste ervaringen opgedaan, een initiatief overigens dat van bewoners zelf was uitgegaan.
Mijn gedachten dreven direct naar de wereld van de ondernemingsraad. De OR bestaat ook alleen bij de gratie van de achterban. Toch ervaar ik in de praktijk dat er vaak flinterdunne lijntjes lopen tussen de OR en de medewerkers die men vertegenwoordigt. Sommige ondernemingsraden communiceren zelfs helemaal niet met hun achterban. Dat is een ‘dikke’ gemiste kans. Overlegthema’s die gevolgen hebben voor medewerkers moet je eigenlijk altijd voorleggen bij de achterban. Dus het idee van een platform is zo gek nog niet. Alleen is het de kunst om de medewerkers ook daadwerkelijk te betrekken en niet alleen voor de vorm mee te laten praten. Je hebt als OR een grote voorsprong in de behandeling van belangrijke punten als je precies weet waar de gevoelige punten bij de achterban liggen.
De vraag dient zich dus aan: hoe bereik je de medewerkers? Het antwoord daarop kun je niet zomaar uit je achterzak trekken. Het zou goed zijn om eerst je doelen op dit vlak vast te leggen en dan een trainingsdag te beleggen die moet uitmonden in een gedetailleerd en concreet plan van aanpak. Als je het lef hebt om de achterban serieus bij de medezeggenschap te betrekken, bereik je wat eigenlijk in je haarvaten zou moeten zitten. De OR is tenslotte de stem van het personeel!

John