Onlangs was ik uitgenodigd op de afscheidsreceptie van Willem, die 18 jaar gepassioneerd OR-voorzitter was geweest en met de VUT ging. Hij had de zaken altijd uiterst professioneel behartigd en alles op een open en eerlijke manier gedaan, vanuit het belang van medewerkers én bedrijf. Ook de bestuurder volgde hij kritisch, maar met respect. Zijn kritiek liet hij steevast in persoonlijke gesprekken doordringen, nooit via de media. Willem vond dat het kunnen omgaan met medezeggenschap tot de professionaliteit van een bestuurder behoorde. Ging het volgens Willem minder goed ging met het bedrijf, dan vroeg hij om een onderhoud en probeerde afspraken te maken. Willems inzet bleef niet onopgemerkt: bij verkiezingen kon je met de kandidaten steevast twee OR’en vullen. Maar nu was er dan die standaardafscheidsreceptie van het bedrijf. Willem stond daar met zijn familie en vier kinderen en vertelde met veel trots over het bedrijf dat hij zou gaan missen. Er waren veel collega’s, (voormalig) OR-leden en mensen uit zijn OR-netwerk. De bestuursvoorzitter was verhinderd en stuurde zijn secretaresse die een oud boekje over het bedrijf overhandigde. De tweede bestuurder liet niks van zich horen en ook het hoofd personeelszaken schitterde door afwezigheid. Willems directe baas was net die morgen ziek gemeld en kon helaas niet aanwezig zijn. Willem, die nooit zonder woorden was geweest, viel nu stil. Na zó veel pech kon hij het niet opbrengen om zijn zorgvuldig geschreven afscheidsspeech uit te spreken. Toen hij die avond slapeloos in bed lag, gingen zijn gedachten naar de voorbije 35 jaar waarin hij zich voor zijn bedrijf had ingezet. Zo ook aan die keren dat hij namens het bedrijf in het crematorium stond omdat de leiding het te druk had met vergaderen, terwijl hij vond dat er bij deze gebeurtenissen een vertegenwoordiging moest zijn. Weken later kreeg Willem een uitnodiging voor een afscheidsreceptie van de bestuursvoorzitter die een nieuwe baan had gevonden. Willem was van harte welkom op het bijbehorende symposium-met-lunch en er zat een envelopje bij voor een afscheidscadeau. Bij Willem knapte er iets en hij kon zich er niet overheen zetten. Een week later stuurde hij alsnog een kaartje om de bestuurder te feliciteren met zijn koninklijke onderscheiding. Respect was hem vroeger al met de paplepel ingegeven.

John